Kerstengel

door Catharina Boer

Uit verstening losgemaakt zingt zij,
haar mond een –o– van onvolmaakt,
haar bewogen lied van vergeten vrede.

Zie, verfijnde vingers bij de snaren
van haar harp en haar gelaat, zo fraai
geschaafd, verweerd nu door de jaren.
Mijn engel van eens, deels vergaan,
haar gruis verwaaid, lijkt kleiner al,
kan veranderen in los zand van de tijd.

Als zij verder slijt, zal haar ziel zich
uit haar diepste zijn bevrijden. Zoals vrede
uit chaos dient geslepen, wordt zij zichzelf
en slaat zij eindelijk haar vleugels uit
voor het grote licht gemaakt. Ik wacht.

Overname van dit gedicht is uitsluitend toegestaan voor niet-commerciële
doeleinden, met als bronvermelding het webadres van deze site:
www.chroom.net/kerstgedichten