Een begin van ja
door Len Borgdorff
Je zet de beelden uit, het scherm sist na,
het licht valt weg, verdwenen is het kind,
verdampt het flinterdunne blingblingglas.
Er mag geen enkel engeltje meer zijn
dat stiekem nog wat door het luchtruim zweeft.
Doe alle deuren dicht, doe oren, doe
je ogen, doe wat open zijn kan dicht,
zo dicht dat je ontzettend binnen zit
en dat er verder niks, echt niks meer is
tot iets uit niets voorzichtig ruisen gaat.
Er komt een begin van ja in je hoofd.
Het wordt een hoofdenvullend ja dat vol
is van betekenis, dat leven wil,
dat daarvoor vormen zoekt – en vindt.
Zo is het goed. Licht komt weer aan het licht,
er is nieuw leven voor het nieuwe kind.
Zweef nu maar zingend naar beneden om
de deuren van het slot te draaien. Kerst.
|
