Nazaret

door Ria Borkent

Hoe ik in verten witte rotsblokken als
schapen op een hellend vlak ontwaar.
Kwart over vijf. We zitten in de spits
van Nazaret. Stad op een berg in avondlicht
dat krimpt op witte huizenblokken met
schotels aircodozen ventilatiekokers.

Vade in Pace. Tweeduizend jaar geleden
deed iedereen wat goed in eigen ogen
is en dat nog steeds. Afval en zooi
in gestapelde straten, jij die beschadigd
langs een autokerkhof loopt. Weet je,
schroot botst nergens zo zacht als hier
op schoot: de bergen zullen vrede dragen.

Het snijvlak van de steengroeve is rood.

Overname van dit gedicht is uitsluitend toegestaan voor niet-commerciële
doeleinden, met als bronvermelding het webadres van deze site:
www.chroom.net/kerstgedichten