Arends

Chroom Digitaal Columns, december 2000

door Gemma Gibba

De gedichten van Jan Arends (1925-1974) zijn kaal en intens. Arends was schrijver, psychiatrisch patiënt, huisknecht en anders. Anders, dat wil zeggen onaangepast, marginaal en immer melancholiek. Een man op het zijpad, observerend, kijkend naar zichzelf en de ander. En altijd met een touw om zijn nek.

Het bovenstaande gedicht heeft geen titel, maar het zou 'Paradise lost' kunnen heten. Arends zoekt naar de woorden die verloren zijn gegaan. Hij schrijft om te weten dat er woord voor woord een andere taal is, zegt hij ergens. Lucht is niet zo maar lucht, maar toegang tot Hem: de drijver en de barmhartige.

In januari 1974, vlak na de verschijning van zijn bundel 'Lunchpauzegedichten', pleegt Jan Arends zelfmoord. Als Gods baarmoeder bergt, dan is Jan Arends geborgen. In het bundeltje der levenden, zoals men in archaïsch Nederlands zegt: bij de goede God.

Wilt u reageren? Stuur een mailtje aan:

gemma_gibba@hotmail.com