Heimwee

Chroom Digitaal Columns, augustus 2010

door Herman de Heus

Vannacht heb ik in mijn jeugd gewandeld. Plekken bezocht die mij nog van vroeger kennen. Pepermunt van oma in een kerk gekregen.

Ik zit op de tocht van geboorte naar dood. Met het kruis van Christus is de kachel aangemaakt, maar de godganse dag koter ik met een stok in de as, op zoek naar smeulende resten om mij aan te warmen, want het is mij koud.

Dagboeken klagen mij aan: er waren mooie weken onder, vol van geloof, maar in dit betonnen hart schoot het geen wortel. Een republikein in het koninkrijk Gods. Onlangs had ik een gesprek met een atheïst. En al miste het zijn uitwerking niet, toch stond ik in de bres voor Hem, want niemand zal mij vertellen wat ik niet geloven moet.

Het heeft te maken met lezen. Kraakpand ben ik voor de schrijver die iets te zeggen heeft. Wil Christus heersen, ik moet mij barricaderen. Schoon schip maken, ja alle schepen achter mij verbranden zodra ik voet in de reddingsboot van Jezus zet. Dozen vol esoterie zijn naar de plaatselijke harmonie gebracht. Want al hadden ze geen woorden, ik kon niet velen dat Jezus een plank met mindere goden delen moest.

Geen zuchtje wind staat er. Aan de hemel staat de maan en onder aan de dijk kruipt roerloos de zilveren slang naar het westen. Het is de avond die er nooit geweest is. Geënt op de olijfboom pluk ik enkel wrange vruchten. Blijf wachten op de morgen. Op Hem die men voor tuinman houdt. En bidt: wil mij nog eens enten. Snij alles weg wat tussen ons is.