Ontmoetingen

Chroom Digitaal Columns, 10 september 2002

door Gert-Jan Segers

Iedere keer als ik bij de uitgang van het vliegveld een gast opwacht, zie ik er wel een paar langskomen. Naamloze vrouwen, gereduceerd tot een doek. Vrouwen zonder gezicht, omdat zelfs hun neus en mond beschermd zijn tegen wellustige blikken. Maar het zijn geen Egyptische vrouwen van het stevig-islamitische soort. Want uit de wapperende kleden om hen heen, zie ik een blanke hand, een blank gezicht en boven de niqab – de doek die het gezicht bedekt – zie ik soms blauwe ogen. Het zijn verklede westerse vrouwen, net terug van een familiebezoek in Frankfurt, Wenen of Amsterdam.

Het zijn maar een paar seconden dat ik deze vrouwen zie. Ze lopen langs, begroeten hun man en verdwijnen in de richting van het donkere parkeerterrein. Dat is alles. Maar ook al zie ik ze maar even en ook al laten deze vrouwen niet veel van hen zien, ze laten zich wel een beetje kennen. Bij blauwe ogen boven een sluier, bedenk je zomaar een verhaal.

Het verhaal van een Duits meisje dat Arabisch studeerde, naar Caïro kwam, een hartelijke Egyptische jongen ontmoette, zich tot de islam bekeerde, trouwde en zich sluierde. Of dat van een Nederlands meisje dat een Egyptische jongen in Amsterdam ontmoette, trouwde, na een paar jaar samen met haar man naar Caïro verhuisde en daar een toegewijde moslima werd.

Ik zie de vrouwen aan me voorbij trekken. Soms maak ik me kwaad over mannen die hun vrouw zo anoniem mogelijk maken, terwijl ze zelf in een t-shirt rondstappen. Maar meestal maakt het me treurig. Natuurlijk kan zo'n vrouw zich heel gelukkig voelen in haar gesluierd bestaan. Maar ik ben ervan overtuigd dat ze met een leven in christelijke vrijheid beter af is.

Toch had de ontmoeting met die ene Egyptenaar in haar leven meer impact dan al die ontmoetingen met christenen die ze thuis in Frankfurt of Amsterdam had. Waarschijnlijk is ze gedoopt, is ze met Kerst weleens naar de kerk geweest. En toch ziet ze niets in Jezus, de Verlosser die mensen de vrijheid biedt. En dat maakt mij het meest treurig.

Deze vrouwen houden mij een spiegel voor en ik zie daarin ons lauwe christelijke leven, onze lauwe kerken, onze liefdeloosheid, ons kerkelijk gezeur, ons wetticisme en alles wat het zicht op Jezus verhindert.

Ik vraag me af wat anderen in mij zien als ze mij ontmoeten. Ik kijk omhoog en zie de donkere hemel boven Caïro. "O God, laat er in mijn leven, in de ontmoetingen die ik hier heb, iets van Jezus zichtbaar zijn."

Gert-Jan en Rianne Segers wonen samen met hun dochters Anne en Eline in Egypte. Ze zijn als zendingswerkers uitgezonden door de Gereformeerde Zendingsbond (GZB). Gert-Jan is coördinator van een studie- en toerustingscentrum en Rianne werkt in een weeshuis in een van de vuilniswijken van Caïro.