Leve de parlementaire enquête!

Chroom Digitaal Columns, 1999

door Alexander Zwagerman

Het kwam niet van schrijven de afgelopen weken. Niets kon mij van de televisie amputeren; het waren mooie tijden voor de politics-watchers. Fictie en werkelijkheid vochten om voorrang: er was meer dan voldoende intrige en spektakel in de Bijlmer-soap. Er kwam ook een heel nieuw soort humor op. Wat doe je als Maij-Weggen voor je deur staat met parfum en bloemen? Je kunt allerlei grappige antwoorden bedenken op deze vraag. 

Ik ben echter weer helemaal in het kamp van Maij-Weggen sinds ze op spectaculaire wijze getuigd heeft voor de enquêtecommissie. Ze heeft zo mooi haar emoties getoond, dat ik bijna mee ging huilen en een glaasje water moest halen. Het was een prachtig tv-moment en ik wil hier alle politici oproepen om net zoals Maij-Weggen de tranen de vrije loop te laten als het zo uitkomt. Heerlijk, emotie-tv! 

De Bijlmer-enquête was volgens mij een soort 'All You Need is Love' voor hoger opgeleiden. We keken immers altijd stiekem naar dat programma waarin Robert ten Brink allerlei koppeltjes tot tranen toe martelt, een weldenkend mens gaf niet toe dat hij keek. Iedereen mocht echter naar de Bijlmer-soap kijken, want dat was politiek en dus beschaafd. Maij-Weggen sloeg de brug tussen het volksvermaak en de elitaire vrijetijdsbesteding. Dat ze twee maanden op haar "emotionele getuigenis" heeft geoefend met haar medewerkers, is eigenlijk onbelangrijk, want als we 'All You Need is Love' kijken, verwachten we ook dat Robert martelt en dat er uiteindelijk tranen vloeien. We weten al langer dat de tv veel taken van de kerk heeft overgenomen, maar het is weer eens duidelijk geïllustreerd. De politici als zondaars, de commissie als strenge maar rechtvaardige biechtvader en de kijkers als kerkvolk. 

Heeft God dan eigenlijk de luchtvaartambtenaren geschorst?