Kerststal

door Albert Hagenaars

Takken worden balken in vaders kerststal
op het dressoir en het riet van zijn dak
dat we zwijgend in de polder sneden,
biedt zekerheid voor alle vragen van later.

De herders staren naar moeder in de keuken,
als een moeder gelukkig voor vele nieuwe jaren,
onwetend van haar kalmerende kanker die onze
nooit gevoerde gesprekken nog steeds verdiept.

De koningen, elk gedreven door eigen angst,
verhalen van een ster maar bedoelen troost.
Het meest weten de beesten; alleen zij nemen
net als het kind waar wat werkelijk voorvalt:

hoe uur na uur, eeuw na eeuw, een dunne laag
woestijnzand zich op de kribbe, op dit alles af-
zet, zand uit het tweestromenland, rood en
plakkerig, van duizend verlangens en dat ene.

Overname van dit gedicht is uitsluitend toegestaan voor niet-commerciële
doeleinden, met als bronvermelding het webadres van deze site:
www.chroom.net/kerstgedichten