Adem

door Johan Hendrikx

Men snakt zo niet. Met kerst snijdt men
het vlees aan, opent de borst; dan vloeit zo
bloed de wijn dat het weer aan de lippen staat.
We stikken. Was het maar vast voorbij.

Romeinse kip op Ottomaanse borden –
maakte zij er graag een potje van; troonde zij
prinses, zwaaide er wat, maar zo opscheplepel
dat wij er mondenvol adem naar konden kijken.

Geen wijn, wattenstaafjes met een druppel water,
ver voorbij de kerst, het laatste avondmaal,
op laatste adem stokt zij ons stuk voor stuk
naar buiten. Wij zijn er helemaal uit.

Zie ook:
auteurspagina bij Meander (met geluid)