Voor altijd samen

Over 'Je liet iets na' (2005) van Margriet van der Meulen

Chroom Digitaal Poëzie, mei 2006

door Bert van Weenen

Over de dood kun je bittere verzen schrijven, maar ook vanuit een religieus besef van onsterfelijkheid en ultieme eenheid gedichten vol hoop en vertrouwen in de toekomst. In die tweede categorie valt de poëzie die Margriet van der Meulen maakte na het overlijden van haar man. Uitgeverij Ten Have publiceerde in 2005 bijna honderd van haar gedichten in een stijlvol uitgevoerde bundel waarin de zorgvuldig geformuleerde regels vooral dienstbaar zijn aan het pastorale doel van deze poëzie: troost bieden door voortdurend te wijzen op de onbreekbare band die geliefden bindt.

Hoewel Margriet van der Meulen ook wel hier en daar een vraagteken zet, overheerst het vertrouwen in een hereniging over de grens van dood en sterven heen. Zoals ook Siebelinks roman 'Knielen op een bed violen' eindigt met de hoop op een weerzien na de dood: "Zonder twijfel." In Van der Meulens woorden: "ooit zal ik daar zijn / bij jou / dan vraag ik niet meer / maar weet".

Van der Meulens poëzie is doortrokken van het besef van een universele verbondenheid van alle menselijke zielen, door alle eeuwen heen. Het gaat om een levensstroom die alle losse individuen overstijgt en die verder gaat "ook buiten ons / gezichtsveld". Daarbij treedt de dichter op als schatbewaarder van alle gouden herinneringen, luisterend "naar de blijvende / echo van jouw wezen".

Religieuze poëzie

De langere gedichten worden afgewisseld met drieregelige haiku, die zoals dat hoort elk apart op een pagina zijn gezet, plus een enkele vijfregelige tanka. Een voorbeeld van zo'n tanka is het gedicht op bladzijde 57:

mijn roepen om jou
is gefluister geworden
mijn kermen gekreun
chronisch verdriet en gemis
keren stilaan naar binnen

Je vindt in 'Je liet iets na' filosofisch getinte verzen, met bijvoorbeeld een verwijzing naar Levinas, naast verzen die puur een gebed zijn:

jij die de mens
tot leven riep
wees daar
waar hij bezwijkt
verlaat hem niet

De gedichten die Margriet van der Meulen schrijft, zijn religieuze poëzie in optima forma, als je bij het woord "religie" denkt aan het leven buiten de aardse tijd en aan dat wat alle mensen bindt. Het meditatieve karakter van deze gedichten nodigt uit tot regelmatig herlezen, zodat je datgene wat deze dichteres te berde brengt rustig kunt laten bezinken.

Kwaliteit

'Je liet iets na' is een gave bundel, vind ik; van het openings-gedicht over een wilde anemoon in de woestijn tot en met het fraai uitgebalanceerde slotgedicht op bladzijde 93:

verschijnen en verdwijnen
in en uit dit leven
vluchtig als een regenboog
als wolken aan de hemel
als echo van een lied

stemt minder droevig
als je vol aandacht
een regenboog zag
langs de hemel
met wolken reisde

je eigen lied
in de wereld zong

Dit is een bundel waarmee Margriet van der Meulen laat zien dat pastorale poëzie heus niet altijd hoeft te verzanden in clichés, in taal met kraak noch smaak. Alleen al om die reden verdient deze bundel veel lezers.

Een aantal van de gedichten uit 'Je liet iets na' is op muziek gezet door Henk Harmsen van de NPB Veenendaal. Deze gezongen versies geven de mooie teksten van Margriet van der Meulen nog meer lading dan ze op papier al hadden. Hopelijk verschijnen ze bij leven en welzijn ook op cd.

Uitgeverij Ten Have, Kampen 2005, ISBN 90-259-5479-0

Terug naar boven