In memoriam Klaas
van Elsäcker

(8 februari 1937 - 3 september 2001)

Chroom Digitaal Poëzie, november 2001

door Bert Hofman

Met toestemming overgenomen uit Lectori Salutem, het ledenblad van de vereniging Schrijvenderwijs.

In dit LS een tweede 'In memoriam' van een lid dat bij Schrijvenderwijs hoorde. Klaas was tien jaar als bestuurder en penningmeester nauw bij onze club betrokken. Aan vrijwel alle activiteiten nam hij actief deel. Samen met Nel Benschop, Co 't Hart, Enny IJskes-Kooger en ondergetekende zat hij in de redactie die de bundel 'Een veelstemmige melodie' (bloemlezing nieuwe christelijke poëzie, 1986) samenstelde.

De laatste jaren had hij met veel tegenslagen te kampen. Zijn vrouw Ien werd ziek. Na een lange, slepende ziekte is ze een half jaar geleden overleden. Klaas zelf had de laatste jaren een wankele gezondheid. Een rugoperatie mislukte, zodat hij voordurend pijn leed. Sindsdien kon hij onze vergaderingen maar voor een deel meer bijwonen. Maar als hij enigszins kon was hij er.

Een dubbele longontsteking maakte een einde aan zijn leven. Ook hij laat een lege plaats achter. Klaas was eigenzinnig. Hij durfde tegendraads te zijn. Hij was geen betweter, maar als hij het beter wist, durfde hij dat te zeggen. Daarmee maakte hij het zichzelf niet makkelijk. Het bevorderde goede contacten met zijn medemensen niet. Zijn dichtwerk had authentieke trekken, vooral de religieuze diepgang daarin. Het ging hem om waarachtigheid. Goedkope vroomheid verafschuwde hij. Hij schreef: 'In leven en in sterven...' (1977), 'Zo ik niet had geloofd...' (1979), 'Een leven zonder vragen...' (1980) en 'Herbegin' (1997).

Het was voor hem moeilijk zich te schikken naar de weg die God met hem ging. Op 17 april van dit jaar vroeg ik hem een gedicht voor LS te schrijven. Het staat hieronder afgedrukt. Zijn antwoord dateert van 16 juni 2001. Het begint zo: "Eindelijk een teken van leven op je briefje." Ik kon toen niet vermoeden dat dit het laatste levensteken van hem voor mij was. Het gedicht getuigt van zijn strijd. Wat moet de chronische pijn hem soms moedeloos gemaakt hebben. Maar hij wist zeker, dat Gods liefde hem beschermde. Zijn begeleidende brief eindigde met: "Met een hartelijke groet, ook aan Francien, Klaas." Hem gekend hebbende weet ik zeker dat deze groet voor heel Schrijvenderwijs mag gelden.

THANS DANK ik HEER:
Voor mij is immers buiten kijf,
dat U mijn ziel, mijn pijnlijk lijf
niet dieper duwt, maar mij slechts
in de luwte van uw liefde zeilt.

Klaas van Elsäcker

Externe bronnen:

• nieuwsbericht in Reformatorisch Dagblad 4 september 2001

Meer over Schrijvenderwijs op deze site:

• open brief over 'Woede' van Salman Rushdie